Yel'ken

Bir kuyudan henüz çıkmışkendi, yüreğim dolmuştu tırnak aralarıma, toprak kokuyordu. 

Sağımda bir solucan, üstümde bir arı kuşu, toprak güzel kokuyordu.

Ardımda geçmiş, elimde şimdi, önümde gelecek, toprak çok güzel kokuyordu.

Yaprak dala, dal gövdeye, gövde köke, kök toprağa.. 

Bende toprak yoktu.

 

Deniz bir dalga getirdi sonra, 

dalga bir balık, 

balık bir can, 

can bir umut, 

umut bir yaşamak, 

yaşamak bir inanmak, 

inanmak bir düş, 

düş bir olasılık,

olasılık bir heves,     

heves bir arzu,                                                                                     

arzu bir karmaşa,                                                                                                                              

karmaşa bir soru,                                                                                                                                    

soru bir cevap                                                                                                                                    

getirdi.

 

Toprağı olmayan da suyunu hangi çukuruna doldursundu? 

Bende çukur yoktu. 

Kalamazdı dalga. Balık cana, can umuda, umut yaşama, yaşam inanca, inanç düşe, düş olasılığa, olasılık hevese, heves arzuya, arzu karmaşaya, karmaşa soruya, soru cevaba bende yer bulamazdı. 

Bende yer yoktu.

Bir sınırdı yürüdüğüm, denge için dayanmak lazımdı bir sabit olana. Ben yalpaladım. Rüzgar kaçtı kulağıma, fısıldadı sonra: “Gel!”  Kendimi bıraktım ben de rüzgardan aşağıya. 

Bende kanat yoktu.

Toprağı, çukuru, yeri, kanadı olmayan içindi hep teslimiyet, sürükleniş, bekleyiş ve kabulleniş. 

Hem bir tebessüm, hem de bir iç çekiş..